Size bir kızın hüzünlerini kendi cümleleriyle, içinden geldiği gibi yazıyorum. Kendini, yangınlarını, kaybedişlerini, yine mutluluğu kendinde buluşlarını aktaracağım.

   Benim adım şu ya da bu demiyorum size. Ben adımı kendim koymadım ama yaşadıklarımı ben seçtim, ben istedim. Çok çabaladım, çok istedim mutlu olmayı. Ben koştukça, mutluluk kaçtı. Gözlerim sadece mutluluğa dikiliydi. Önüme bakmadan koştum. Bir baktım ki ayaklarımın altında toprak kalmamış. Mutlu olacağım diye uçurumdan atlamışım farkında olmadan. Düştüm kolum kanadım kırıldı. Kendime kızdım. Nasıl bir duygu ki bu gözlerim görmez olmuş, kendimi kaybetmişim.

   Kızdım kendime, aslında acıdım. Tek istediğim baharda açan çiçekler gibi açmak, etrafıma güzel kokular yaymak, belki bir de dünyanın en tatlı meyvesini vermekti sevdiğime. Ama olmadı. Baharı beklerden üzerime karlar yağdı. Çiçeklerim tomurcukken soldu. Beklediğim bahardı, bana gelen ise kara kış. Göremedim, anlayamadım ya da bilmek istemedim.

   Bazen hala neden diye soruyorum kendime. Bana, “Gözlerinden akan bir damla yaş için dünyayı yakarım” derdi. Gözlerimden öyle yaşlar akıttı ki, içinde ben boğuldum. Kıyamam derdi de canımı en çok o yaktı. Neden? Neden göremedim? Nasıl bir şeydi ki aklım durdu da etrafımda oynanan oyunları fark edemedim.

   Canım yandı belki ama artık kabullenmeyi öğrendim. Aslında çok şey öğrendim. Aşkı, karşılıksız sevgiyi, kaybetmeyi, kandırılmayı, yalnızlığının sesini, zamanla istemesem de alışmayı. Beni acılarım büyüttü diyebilirim aslında. Söylenenler yaşamadan önce basit gelirdi ama şimdi anlıyorum. Bazı şeyleri yaşamadan öğrenemiyorsun. Keşke diyorum bazen ama sonra da diyorum ki kendime “Keşkelerle vakit harcayıp, daha fazla kaçırma hayatı. Kaybettiklerine değil, geleceğe bak artık. Ne kadar üzülürsen üzül artık dönüş yok. Düşünme.”

   İnsan her şeye dayanıyor. Zaman en iyi ilaçtır. Unutamamam dediklerin zaman içinde anlamını kaybediyor, yerine başkaları geliyor. Sen diyorsun her şey hep aynı kalsa, şu an hiç bitmese ama önce sen değişiyorsun. Zaman öyle bir şey ki, yaşadıkların her gün sana yeni bir şeyler veriyor ve sen istemesen bile seni değiştiriyor fark etmeden.

   Gözlerim değişti, bakışlarım değişti, hayata bir başka bakıyorum artık. Çünkü ben değiştim. Aslında pişman değilim büyüdüm, direnmeyi öğrendim hayata. Neler aldı diye sormuyorum benden. Neler verdi diyorum kendime. Çok şeyler kaybettim demiyorum artık çok şeyler kazandım diye haykırıyorum hayata. Ben mutluyum. Görebiliyorum yaşamın anlamını artık.

   Ben farkındayım hayatın. Bundan böyle kendimi bir kelebek gibi düşünüp yarın bu havayı içime çekemeyebilirim diye söyleyip, her soluduğum nefesin tadını çıkarıyorum. Her şey için yaşamımda bulunanlara teşekkür ediyorum. Kötüsü, iyisi diye ayırmadan.  Çünkü bana çok şey kattılar. Ben mutluluğu buldum kendimde…